Posle deset godina neprijatne muzičke tišine, a na svoj 66. rođendan, Dejvid Bouvi je odlučio da prekine ćutanje i svetu podari novi singl, pesmu pod nazivom Where are we now? U pitanju nije bila nikakva avangardna, čak ni najmanje neobična pesma, ali je bila Bouvijeva, a to je jedino što je bilo bitno, jer je davalo nadu u Dejvidov povratak na muzičku scenu, pa makar on bio započet jednom klasičnom i ni po čemu revolucionarnom baladom.

Na sreću obožavalaca,Bouvi se nije zaustavio na jednom singlu, a ni na dva (numera The stars (are out tonight) je drugi) i album, pod nazivom The next day ugledao je svetlost neonki u evropskim muzičkim prodavnicama upravo danas, sa dolaskom prve smene radnika. Pogled na korice albuma donosi poznat prizor — omot albuma i singla Heroes iz 1977. godine. Ali, u 2013. godini, on je prelepljen belim kvadratom koji na sebi nosi naziv aktuelnog albuma, čije ime samo po sebi aludira na pogled unapred.

Ploča The next day otvara se istoimenom pesmom, još jednom veselom distopijskom himnom, da bi se posle, kroz znatno sporiju Dirty boys prolomio prodoran zvuk saksofona praćen jakom udaračkom sekcijom. The stars (Are out tonight) nas svojim spotom vraća u Bouvijevu androgenu prošlost i surovu sadašnjost opčinjenosti zvezdama, dok se i sama pesma bavi istom temom, opisujući slavne kao bića sa drugih planeta koja isisavaju život iz čovečanstva. Love is lost svojom atmosferom i akordima na klavijaturama predstavlja mali omaž gotskoj strani osamdesetih, a lirički predstavlja uvod u melanholičnu Where are we now? koja je centralna numera albuma, a bavi se Bouvijevim sećanjem na berlinske dane. Valentine’s Day je beskrajno daleko od pesme za zaljubljene, a onda, If you can see me šokira kombinacijom organskog, četvorožičanog i drum ‘n’ bassa praćenom filtriranim glasom. Komplikovanost I’d rather be high u protivteži je sa jednostavnom i ovozemaljskom Boss of me, koja je jedna klasična kompozicija laganog roka sa uplivom saksofona, kao i Dancing out in space, čiji su bubnjevi isto udarali godinama u različitim pesama mnogih autora. How does the grass grow? smenjuje raspevan refren sa ratnim užasima, jednom sasvim pristojnom solažom, blatom i krvlju. Mnogo uspešnije gitarske deonice Gerija Leonarda mogu se čuti na (You will) Set the world on fire, koja je, uz If you can see me now, muzički najsirovija numera. You feel so lonely puna je besa, ali dostojanstvenog, umotanog u zavodljive prateće vokale i veličanstvenu muzičku podlogu, a album završava Dejvidovo preispitivanje u numeri Heat.

Uglađeno besan i lirički težak, a muzički raznovrstan, The next day je još jedan odličan, umetnički slobodan album koji obeležava godinu. Njegov zvuk je svež, a u isto vreme prošaran delićima umetničkih izraza iz Bouvijevog četiri decenije dugačkog staža. Samim tim, srž Bouvija nije izgubljena, čak je sažeta na jednom mestu, ali na albumu ne zvuči kao reciklaža nekih boljih dana, već drugačije i novo. Zajedno sa tekstovima koji ostavljaju mesta za mnogo tumačenja, The next day je album koji je vredelo čekati deset godina.

 

 
Izvor fotografije